ქართული და აფხაზური იდენტობების ფორმირება სტალინურ და პოსტსტალინურ საქართველოში (1950-1970 -იანი წლები)

ნაშრომი კონსტრუქტივისტული მიდგომის ფარგლებში შეისწავლის ქართული და აფხაზური კონფლიქტური იდენტობების ფორმირებას 1950-1970-იან წლებში. საისტორიო ნარატივების ანალიზის საფუძველზე მასში ნაჩვენებია, რომ სტალინიზმის პერიოდის ეროვნულმა პოლიტიკამ საბჭოთა საქართველოში, სხვა საბჭოთა რესპუბლიკების მსგავსად, ეთნიკური ნაციონალიზმი წაახალისა. ამ პროცესში იდენტობის დისკურსმა ქართველი ინტელიგენციის ზოგიერთი წარმომადგენლის ნაშრომში რადიკალური ფორმით იჩინა თავი, რასაც მოყვა გამოხმაურება აფხაზური მხრიდან. 1950-იანი წლების ბოლოს, წარსულზე დაწყებულმა დებატებმა ისტორიულ ნარატივებში გადაინაცვლა.
1970-იანი წლების ბოლოს, დესტალინიზაციის პროცესში დაწყებული დავა კონფლიქტური იდენტობების ფორმირებით დასრულდა. სწორედ ამ პერიოდიდან აფხაზი ისტორიკოსების ტექსტებში გაჩნდა განაცხადი დამოუკიდებელი აფხაზური ეროვნული პროექტის შესახებ, რომელიც ეწინააღმდეგებოდა ქართველი ისტორიკოსების შეხედულებას იდენტობის კონცეფციასთან დაკავშირებით.